Ik droeg een fietshelm, een fluohesje en reed via de route die ik altijd nam. Toch werd ik aangereden door een tram. Mij trof geen enkele schuld. Enkele ogenblikken van verstrooidheid van de tramchauffeur veranderden voorgoed mijn leven. Mijn fiets werd weg gekatapulteerd en ik werd meegesleurd. Wat er daarna gebeurde, ken ik vooral uit de verhalen van anderen. Terwijl ik vocht voor mijn leven, stond de tijd voor mijn gezin ineens stil.

De vraag die iedereen bezighield

De eerste tien dagen lag ik op intensieve zorgen. Daarna volgden nog tien dagen op neurologie. Voor mijn familie en vrienden was er maar één belangrijke vraag: zou ik het overleven?

Mijn man vertelde later dat hij in die eerste dagen alleen maar tegen de artsen kon zeggen: “Dokter, zij is mijn vrouw. Zorg dat ze erdoor komt.” Terwijl familieleden elkaar afwisselden aan mijn bed, probeerde hij thuis ook voor onze drie kinderen te zorgen. Zijn verdriet kwam pas naar boven wanneer iedereen weg was en de kinderen sliepen.

Opnieuw leren leven

Na mijn verblijf op intensieve zorgen begon een lange revalidatie. Eerst zes maanden opgenomen in het ziekenhuis, daarna nog eens zes maanden ambulante revalidatie. Door een zware bekkenbreuk en gebroken ribben was ik maandenlang aan bed gekluisterd. Vervolgens begon de weg van de kleine stapjes.

Opnieuw leren eten.

Voor het eerst terug rechtzitten.

Uit bed komen.

Van een aangepaste rolstoel naar een gewone rolstoel.

Van een looprek naar een rollator.

Van krukken naar zelfstandig stappen.

Iedere stap leek klein, maar voelde voor mij als een enorme overwinning.

Hoewel mijn lichaam langzaam herstelde, was er ook een mentale strijd. Zelf de tram nemen om naar de revalidatie te gaan was te confronterend. Daarom reed ik vaak met de taxi naar het UZ Gent. Ook psychologische begeleiding werd een belangrijk onderdeel van mijn herstel.

Mijn gezin revalideerde mee

Wat veel mensen niet beseffen, is dat een ongeval nooit alleen het leven van één persoon verandert.

Mijn man, mijn kinderen, mijn ouders, mijn familie, mijn schoonfamilie: zij revalideerden eigenlijk mee.

Onze drie kinderen waren nog jong toen het ongeval gebeurde. Ieder van hen ging daar op een andere manier mee om. Jaren later merkten we dat sommige emoties pas echt verwerkt konden worden wanneer er ruimte kwam om erover te praten. Mijn jongste zoon kreeg begeleiding bij een psycholoog en kon toen pas woorden geven aan wat hij had meegemaakt. Ook mijn oudste dochter besloot later hulp te zoeken omdat ze jarenlang vooral voor anderen had gezorgd en haar eigen gevoelens had weggestopt.

Ook mijn familie droeg mee aan mijn herstel. Mijn schoonmoeder hielp dagelijks met de kinderen. Mijn tweelingzus organiseerde de bezoekmomenten. Vrienden, collega’s en familie namen taken over die vroeger vanzelfsprekend waren. Achteraf besef ik hoeveel mensen mee hun schouders onder mijn herstel hebben gezet.

Van verlies naar betekenis

Mijn grootste droom was om opnieuw te kunnen werken. Ik was pas 38 jaar en wilde mijn beroep als ergotherapeut niet loslaten. Maar die terugkeer verliep moeilijker dan ik had gehoopt. Mijn rechtervoorarm bleef verlamd en ik kreeg niet overal het vertrouwen dat ik nodig had.

Een belangrijk keerpunt kwam er toen ik begon met vrijwilligerswerk in De Ark Gent, een plek waar mensen met een verstandelijke beperking wonen en leven. Aanvankelijk vroeg ik me af wat ik daar nog kon betekenen met een verlamde arm. Maar net daar ontdekte ik opnieuw mijn eigen waarde. Niet door te kijken naar wat ik verloren had, maar naar wat ik nog wél kon betekenen voor anderen.

Langzaam groeide het besef dat mijn leven misschien anders was geworden, maar daarom niet minder waardevol.

Via die weg kwam ik uiteindelijk terecht bij HoGent. Vandaag werk ik daar ondertussen al meerdere jaren als docent ergotherapie. Een toekomst die ik in de eerste maanden na mijn ongeval nooit had durven dromen.

Wat ik geleerd heb

Mijn ongeval heeft mij geleerd dat het leven van de ene seconde op de andere kan veranderen.

Maar het heeft mij ook geleerd hoe sterk mensen kunnen zijn.

Hoe belangrijk het is om hulp te aanvaarden.

Hoeveel kracht er zit in verbinding.

En hoe belangrijk het is om niet te ver vooruit te kijken.

Natuurlijk droom ik nog. Maar ik probeer niet te blijven hangen in doemscenario’s of in vragen zoals“Wat als?” Ik kijk liever naar vandaag. Naar wat er nu mogelijk is. Naar de stappen die ik vandaag kan zetten.

Dankbaar voor elke stap

Ik ga vandaag nog steeds twee keer per week naar de kinesitherapeut. Sommige gevolgen van het ongeval zullen altijd blijven. Toch overheerst vooral dankbaarheid.

Dankbaarheid voor mijn gezin.

Voor mijn familie en vrienden.

Voor alle zorgverleners die mij hebben geholpen.

Voor de mensen die bleven geloven in mijn mogelijkheden.

En vooral omdat ik nog leef.

Want als er één ding is dat ik na al die jaren zeker weet, dan is het dit:

Een ongeval verandert je leven in enkele seconden, maar met de juiste zorg, veel doorzettingsvermogen en een warm netwerk van mensen rondom je, kan je stap voor stap opnieuw leren leven in een nieuw ‘normaal’. ❤️

Getuigenis van een sterke vrouw.